Panie, Źródło wszelkiej Mądrości, Stwórco rozumu i dawco światła sumień,
Przychodzę do Ciebie w pokorze serca, prosząc o Twoją łaskę.
Ty, który dałeś człowiekowi zdolność poznawania prawdy,
nie opuszczaj mnie w chwilach trudu nauki i próby rozumu.
O Jezu, Boski Nauczycielu,
Ty, który uczyłeś mądrości prostych i uczonych,
napełnij moje serce światłem Twojej prawdy.
Otwórz mój umysł na zrozumienie tego, co trudne,
umocnij moją pamięć i skupienie,
a serce moje pokój Twój niech napełni,
aby nauka stała się drogą do Ciebie.
Duchu Święty, Światłości serc,
zstąp na mnie i prowadź mnie w nauce,
abym nie uczył się dla własnej pychy czy próżności,
lecz dla dobra innych, ku chwale Bożej.
Udziel mi cierpliwości w trudzie, siły w znużeniu
i wytrwałości w chwilach zwątpienia.
Maryjo, Stolicą Mądrości,
otocz mnie swym płaszczem i prowadź do Jezusa.
Wyproś łaski potrzebne do nauki i skupienia,
abym mógł wzrastać nie tylko w wiedzy,
ale przede wszystkim w pokorze i posłuszeństwie Bogu.
Święty Józefie, patronie pracy i obowiązku,
ucz mnie wierności i dokładności.
Święta Rito, patronko spraw trudnych,
módl się za mną w godzinach największego zniechęcenia.
Ojcze Niebieski, oddaję Ci mój umysł, serce i czas.
Uczyń z mojej nauki drogę do świętości.
Niech przez wszystko, czego się uczę,
poznaję Ciebie bardziej i kocham głębiej.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Jak modlić się tą modlitwą: droga ucznia do świętości
Drodzy Bracia i Siostry, modlitwa ta jest nie tylko błaganiem o pomoc intelektualną, ale nade wszystko głębokim oddaniem samego siebie Bogu w procesie nauki, który — jak wszystko w naszym chrześcijańskim życiu — powinien prowadzić do uświęcenia. Modlitwa ta nie traktuje nauki w oderwaniu od duchowości, ale w pełnym zjednoczeniu z wolą Bożą. Każde słowo, każda prośba płynąca z serca zanurzonego w modlitwie, ukierunkowuje naszą pracę umysłową i dążenie do wiedzy ku Bogu, który sam jest Prawdą.
Zachęcam was, by odmawiać tę modlitwę przed rozpoczęciem nauki, przed trudnymi egzaminami i w chwilach zniechęcenia. Niech stanie się ona codziennym rytuałem i źródłem pokoju duchowego. Odmawiajcie ją na kolanach, w ciszy, z sercem otwartym na działanie Ducha Świętego. Nie przestawajcie mówić Bogu o swoich trudnościach, ale także o wdzięczności za najmniejsze osiągnięcia. Modlitwa ta kształtuje duszę ucznia Bożego – pokornego, pilnego, wiernego i oddanego, który wie, że wszystko, co posiada, jest darem z nieba.
Rozumieć modlitwę: nauka jako droga do spotkania z Chrystusem
Ukochani w Chrystusie, treść tej modlitwy przenika głęboka teologia ludzkiego umysłu jako daru Bożego. Często zapominamy, że intelekt i zdolność uczenia się są nie tylko ludzkimi zdolnościami, ale także duchowymi darami, które mają być używane dla dobra wspólnego i chwały Boga. Modlitwa uczy nas, że nauka nie jest czymś czysto technicznym, ale przestrzenią, w której możemy spotkać Boga. Bo przecież każde odkrycie prawdy, niezależnie od dziedziny, w końcu prowadzi do Źródła wszelkiej prawdy – do samego Boga.
Modlitwa ta uczy pokory — uznania, że bez Bożej pomocy nawet największa zdolność nic nie znaczy. Prosimy w niej nie tylko o sprawność intelektualną, ale i o czystość intencji: aby nasza nauka nie była dla ludzkiej chwały, lecz dla służby Bogu i bliźnim. Uczymy się tu również zaufania – że w chwilach znużenia, lęku przed egzaminem czy porażką, Bóg nie opuszcza. Modlitwa przemienia naukę z obowiązku w misję, w której Jezus jest zarówno Nauczycielem, jak i Towarzyszem drogi. Niech zatem każdy uczeń, student i pracujący swoim umysłem znajdzie w tej modlitwie źródło siły i światła.
